/dünyadan gitti bir akçesi bulunmadı böyle tecrit üzre gitti/

                               

Ki ne ne zaman bulandı sularda:çoğalan
Yıkan yüzler azgın yüzler

Seni ehli kaplan bir adın kırbaç bir adın kaplan
Nam vermek için doğruldun
Alnından öpsünler için bir vuruşta yıkıldın

Suyu biz böyle geçeriz
Bizi afet sanırlar

cahit zarifoğlu

çok büyük şarkısın

 

mehmet akif ersoy

 

CENNETLİK

 

Çocukların Türkçesinde bir yer buldum

Annemin duasına yakalandım

Albatrosun kanatlarını kıstım

Başım erdi göğe...

ayrıldığımızda ikimiz

                                               

Mahzun, yarı kırık yüreklerimiz
Yıllarca uzak kalmak üzere
O gün, ayrıldığımızda ikimiz
Sessiz ve gözyaşları içinde;
Solduğunda, soğuduğunda yanağın
Öpücüklerin buz tuttuğunda
Çoktan çalmıştı saati acıların,
Kader ağını örmüştü orda.

Sabahın o serin, ürperten çiyi
Alnımda donuvermişti,
O çiyler belki bu hüzünlerimin
Gözyaşlarımın işaretiydi.
Ettiğin yeminler bir bir bozuldu
Gölge düştü güvenilirliğine;
Paylaştığım yalnızca acı oldu
Senin adını işittiğimde.

Adını andıkları zaman yanımda
Kara haberdir benim için,
Bir ürperti dolanır bedenimde
Niçin bu denli sevdim, niçin?
Senden söz edip duran insanlar
Tanıştığımızı bile bilmiyor
Yürek kırgın kalacak nice yıllar
Öyle derinden, anlatması zor.

Gizlice buluşmuştuk seninle…
Sessiz, hüzünlenirim şimdi
Çünkü ruhun aldattı ruhumu
Yüreğin unuttu yüreğimi.
Eğer bir gün, uzun yıllardan sonra
Karşılaşırsak ikimiz yine
Nasıl bakabilirim, nasıl sana?
Sessizce ve gözyaşları içinde

Lord Byron

YARIM KALAN ŞİİRLER

                           

1

Zamanın geçişini hissetmek için

Geceleri bahçeye çıkıyorum

Çift kişilik bir hayat benimki

Olmayan sevgilimle yaşlanıyorum

Uykusu geliyor ömrümün

.....

turgenyev büyük yazardı. kimseye de yaranamadı hayatı boyunca. bugün 140. ölüm yıldönümü. Bozkırda Bir Kral Lear diyeyim siz anlayın. (1818-1883)

 

ANNESİZLİK

“Annemle karanlık geceler bazı çıkardık.

Boşlukta denizler gibi yokluk ve karanlık

Sessiz uzatır tâ ebediyyetlere kollar…

Gûyâ o zaman, bildiğimiz yerdeki yollar

Birden silinir, korkulu bir hisle adımlar

Tenhâ gecenin vehm-i muhâlâtını dinler…

Yüksekte semâ haşr-ı kevâkible dağılmış,

Yoktur o sükûtunda ne rü’yâ, ne nevâziş;

Bir sâ’ir-i mechûl-i leyâlî gibi rüzgâr

Hep sisli temâsıyla yanan hislere çarpar.”

Sensiz 

Ahmet HÂŞİM

Bütün çocuklar karanlığa doğru mu büyürler acaba? Anneden uzaklaştıkça ruhlarını saran ilk yabancılaşma yıllarca sürer de hayat hep mi arayışa döner? Hissettiğimiz ilk sıcaklığın ardından o sıcaklığın bir benzeri için çalmadık kapı bırakmayız. Arkadaş, sevgili, sanat v.s. hep anneden sürgün olmanın açtığı boşluğu doldurma çabalarıdır. Olmadı kendine dönersin, kendinde anneden kalanlara dönersin. Güzel bir şeye her yönelişimizde ondan kalan bir öz belki bize destek olur. 

.......

liszt

 

gazap üzümleri

 

esin rüzgarlar

 

esma-ül esma

                               

Ak terler içinde yattın bütün sabah

Kuzular somunlar süt dişleri arasında

Su bile henüz uykusunda akarken

Rüya sanırken uçmayı kuşlar

 

İçimde bir soğukluk bu sabah dışıma karşı

Yarim uyu en iyisi bu

Güneşin merasimine yetişmeyeceğiz nasıl olsa

Tamtamlar arasında şimdi kıstırıyorlardır okullarda

Hastanelerde sair şirket ve devlet katlarında

Saçlarını bu dünyaya açmayan kızları

Göğüsleri çatlatırcasına pompalanmış kadınlar

Bulanık terler içinde caddeleri sürüyordur

 

Valery söylemiştir ilk mısra Tanrıdan

Salâlar Tanrıdan dığdığı otomobillerin egzoz naraları Tanrıdan

Tanrıdan insanların suratlarının sıyrılması bir otoyol rüzgarıyla

İnsanların bazı korkunç hikayelerinin suret nüsha ek vs. damgalanıp da

Zarf zarf içinde kapalı tutulduğu Tanrıdan

Küflü buruk birtakım gürültüler aktığı 

Evin bu odanın yatağımızın etrafından

Yas yeis Tanrıdan sevinç şarkı Tanrıdan

 

Ben ama yavrum sokaklardaki şöhretime dayanamıyorum

Ne ağladım ne güldüm geçtim de her gün o salaş bulvardan

Ankarada dört noterde imzam var sekiz firmada telefon numaram

Şurda sigaralarım durur ortada üç takım sözlük sağ yanda metinlerim kağıtlarım kağıtlarım kağıtlarım

Oğlum Hakan Arslanbenzer ne oruçluyken adı çağrılmanın sarhoşluğunu

Ne babasını kendi adıyla hatırlamak buluncunu tatmadı daha oysa

Uğradığımız bu kiralık ev kumpasları bana fazla

Bana zor inmek bu sağır göstermelik parklara

Neyleyim hurdası çıkacak her ikindi üstü bu şehirde arkadaşlıkların

İhanete bile uğranılmayacak hiç kimse tarafından 

Takvim yapraklarını koçan koçan yırtıp atacağımız zamana kadar

 

Uyu yarim yavrum inancın olsun uykuya

Ara ara bombardıman duyarsın uykunda ara ara alkışlar

Uyu uyumak bu kargolar kentine zorla sokulan çarşılar

Uyu kimse sözünü etmeyecek bugün de çalkalanmış bir ağızın

Uyu Konya böyle gelmiş böyle gitmiş Samsun

Ekmek yeniden 35 bin liraya düşmüş gazeteler hep ne acayip şeyler yazıyor

Bizden birileri mi şunca hor görülenler

Biz onlardan birileri miyiz

Bir vicdanın bu kadar kaba olduğu nerde görülmüştür

Bu binlerce içi geçmiş balkon gayrı utanca açılsın

Gökten biz niçin utanalım

Niye sevmeyelim kütür kütür yürümeyi yer üstünde

Borç bizi utandırsın satın alalım tek seferde

Alıp da yerine oturtalım bir evi

Değil ama kapu içinde

 

Göğsüme kazılmış bu deli ama korkak siperle peki ben

Benzetebilir miyim kadınla kocasını yatakta dans pabuçlarına

-Kıvrılmış yumuşamış iyice sırlı ve muallak-

Hem dans pabucuyla neyi aşındırabilir insan

Mutlaka geçici bunun için de daha delirtici

Daha korkak bir can sıkıntısı zeminini mi

Uyan haydi buraya bir şeyler at işte

 

Uyan haydi buraya kıskançlığımın o yumuşak kamçılarını getir

Sabah kahvaltısının sebeplerini getir

Kuşluk namazının sularını getir

Tanrının göz nuru kazanın o sağlam okçularını getir

Kaderler içinde kahırlar ortasında

Bir buçuk milyar Müslümana dair fikirlerime

Bana bugünkü cilveni getir

 

Aşk mı dedim ben bunu niye söyledim şimdi

Demek

Haydi uyan haydi geç su parıltısı

On bin yüzüm içinde Mustafaya sadık olan o yüzümün üstünden

Kamaşayım ıssı olan her varlık gibi

Baharsa bu gelen geçmiş sabahtan

Bu dere yıllarca akar artık

 

Hakan Arslanbenzer

 

 

 

dünyadan dışarılarda

                                               

ilkyaz: klorofil kokusu sızıyor                  yeni budanmış
ağaçlardan                                              gece/parkta: ganbatısı yeli
nitrogliserine bulanmış ben                     rüzgarda kanatları savrulan sen
dünyadan dışarılarda                              sen&ben sevgilim
                                                                sen&ben: korunaksız madde

nasıl anlatsam sana
zayıf bir ırmakla                                        yeryüzünden döndüğümüz
                                                                  bu kumsalda/parkta

olup biteni

yüzme dönüşü
tenimde tuzlu bir ıslaklıkla: dünya
                                                                      bisiklet
                                                                      sandaletler
                                                                      ve uçuk mavi
                                                                      bir fular boynumda

sen
dünyaya bağlanmaktan korkma
                                                                        ben
                                                                        genç öleyim
                                                                        genç öleyim sevgilim

geriye baktığımda
jelatine sarılarak                                             derin dondurucuda saklanan
                                                                        bir hayat
                                                                        yıllar sonra

''ben''
dokunsan ağlayacak
sevgilim
dokunsan ağlayacak

sen
dünyaya bağlanmaktan korkma
                                                                          ben
                                                                          genç öleyim
                                                                          genç öleyim sevgilim

nasıl görünüyorum
''artık ölüyorum''
kılığında
tenhalarda olmak
istiyorum                                                               ve
                                                                             gözlerimin altı morardı bakmaktan

                                                                              ağlama
                                                                              artık ağlama
diyorum sana

sen
dünyaya bağlanmaktan korkma
                                                                                 ben
                                                                                 genç öleyim
                                                                                 genç öleyim sevgilim

Ahmethan Yılmaz

dostlarım - teoman

 

sıkıntı

Sana geliyorsam bu akşam, ey hayvan, amacım

ne bir halkın günahlarıyla dolu gövdeni yok etmek,
ne de öpücüğümü akıtan onmaz sıkıntı altında
ve iğrenç saçlarında hazin bir fırtınayı eşelemek;

Azabın bilinmeyen perdeleri altında uçan
hiçliği başkalarından daha iyi tanıyan senin
ancak kara yalanlardan sonra tadabildiğin
düşsüz ağır uykuyu istiyorum yatağından;

Çünkü, katıksız soyluluğumu kemiren çirkef
senin gibi beni de kısırlığıyla damgaladı.
Ama, senin, bağrında hiçbir suç dişinin yaralamadığı

Taş bir yürek çarparken, ben, bozguna uğramış,
solgun, kefenimi kuşanmış, kaçıyorum
yalnız yattığım zaman ölmekten korkarak.

Stéphane Mallarmé

"Hep bir olunca yeniyo." der annem.

 

iyi günler ilerde anneanne

                      

iyi günler ilerde anneanne
iyi günler ilerde
bense yirmidört saatlik
günlerdeyim anneanne

rüyalarında senin ne kıyamet kopuyor
ne de bir gül düşüyor dalından
sen böyle istersin bilirim
gülümseyerek anneanne

oysa ne sarışın kızlar
göz kırpıyor esmer delikanlılara
ne de ortadoğu
bir gül bahçesi oluyor

yine de iyi günler
ilerde anneanne
esmerliğimiz
kıyamet herkese

halime bakıp üzülme anneanne
bir bakarsın dayımla beraber
ortak bir iş kurar
belki bir süpermarket açarız

ne dersin, kasada da
muzaffer durur, gülümseyerek
yok yok olur, dandy, pop-corn
ve kalve çorba satarız.

kahrolsun amerika deriz sonra
kahrolsun fransa için ve mançurya
kahrolur biz böyle deyince
devr-i daim düzeniyle dönen dünya

mançurya da kahrolur
niye kahrolacaksa

anneanne, müzmin
başağrılarım artıyor
işte yaşamak bu deyip dostlar
müttefiklere gülümsediğinde

anneanne, ah anneanne
çıkış yok ve bu tereke
rahmetli dedemin yüreğinden
daha eski bir mesele

yüreğimiz bölüştürülemez
iyi günler ilerde

sade ekmeği bildiğimiz
günler geçmişte
ve güzeldi anneanne
şimdi ekmek dile gelse
boğazımızdan geçişine
utandığını söylerdi

iyi günler yok!
iyi günler yok anneanne

kıyamet bize
kıyamet bize
kıyamet bize

kıyam/et bize

Hüseyin Atlansoy

aşkla sana

                                  

alnını
dağ ateşiyle ısıtan
yüzünü
kanla yıkayan dostum
senin
uyurken dudağında gülümseyen bordo gül
benim kalbimi harmanlayan isyan olsun
şimdi dingin gövdende
uğultuyla büyüyen sessizlik
birgün benim elimde
patlamaya sabırsız mavzer olsun
başını omzuma yasla
göğsümde taşıyayım seni
gövdem gövdene can olsun

söyle bana ey
ölümün açıklayıcı pervanesi
hangi yavru tek başına yiğittir
hangi yangın bir başına söndürülür
ah herkes susuyor
hiçkimse bilmiyor içimin yangınını
ah herkes mi susuyor
kalbimi kalbine bağladığım dostum
ah herkes mi susuyor
kalbi kalbimize benzeyen dostlar
bir çarmıh gibi bırakıyorken kendini dünyaya
hayatın ateş renkli kelebekleri
bir bir tutuluyorken korkunç koleksiyonlar için
ah herkes mi susuyor

bağırsam içimdeki dehşeti
hırsım deler mi toprağı
beni
acısıyla onduran
dostumu
aşkla vurduran hayat
sana
yaşananla harlanan bağrımın sevdasını akıttım
dünyanın yeni baharına
çatlarken kadim güneş
bağrım delinirken fidanların kanıyla
anamın doğurgan karnıdır diye
sevgilimin sütlenecek göğsüdür diye
dostumun üretken gülüdür diye
sana bağlandım
sana sarıldım

beni umutsuz koma
tarihle avutma beni
çünki aşkla sınanmışım sana
sana yangınla, suyla, ateşle
ölümle, yaprakla, şiirle sınanmışım
ey yaşarken kanayan acı
şimşekli gök, tufan, kan fırtınası
uçurum kıyısında hızla büyüyen ot
yapraksız bir ölümün anısı için
körpecik kuzuların derisi için
beni tarihle avutma
umutsuz koma beni

akıtsam deliren sevdamı
köpürür mü hayatı besleyen su
ey benim
yedi başlı kartalım
her başını
bir dağ başlangıcında koyanım
senin
böyle diri bir akarsu gibi kıvrılan gövdendir
bizim aşkımızı solduranların korkusu
çünki elbette bir su
kendi akacağı toprağın sertliğini bilir
ve suyun gövdesiyle yırtılınca toprak
artık ırmak mı ne denir
işte devrim
ona benzer bir akışın hızına denir
yarın ne olur bilirim ben
bahar gelir, otlar büyür
ölüm de yapraklanır
bir dağ bulur uzun uzun bakarım
bir çam ağacı gölgesi
güzel kokular veren
bir damla güneş görünce
sana da gülümseyeceğim yarın

şimdi senin uzanıp yattığın otlarda
yarın yeni bir yeşillik büyüyecek



Arkadaş Zekai Özger

sakalsız bir oğlanın tragedyası

                                    



charles chaplin bir savaşta yitirdim sakalımı
çıkmazlığın grev sesi umutlarımı vururken
yendirdim bıyıklarımı papağan kuşkulara
biraz elma şekeriyle kazıdım sakalımı
lohusa şerbetiyle kazıdım sakalımı
yanaklarım paprika lahmacun ister misiniz

al işte sana böyle yüze böyle güz
demeyin deseniz de sakal yok ya ucunda
bu güz vermedi tarla seneye bıyık kerim
ben ettim siz etmeyin sakal veririm size
iğne iplik elimde bıyık dikerim size
yanaklarım taşlıtarla kurabiye yer misiniz

Sayın bayan dursanıza gözünüze kuş kaçmış
bu bıyık hiç gitmemiş sesinizin rengine
sakalınız uzamış inmiş ta belinize
at kuyruğu yapınız ya da örgüleyiniz
kedinizin bıyığını usturayla kesiniz
yanaklarım bileytaşı ispirto sever misiniz

yoksul ve utangaç bir müşteriyim ben
sizde güneş bulunur mu biraz/kaktüs alıcam
saksılarım yeşersin üç beş bulut verin de
çok üşüdü güneşten şizofreni olucak
çabuk olun lütfen dikenleri solucak
yanaklarım gobi çölü soğuk su içer misiniz

yüzüm eski bir artist yaşlandıkça shirley temple
elimde bir baş soğan bir baş sarımsak
ah ne kadar şakacısınız hiç hamlet oynamadınız mı
olmak ya da olmamak bütün sorun bu
yanaklarım yul bryner şimşir tarak ister misiniz



Arkadaş Z. Özger

evlerde

odalarda bunca eşya
tanrım nasıl da yoruyorlar evleri
yer kalmadı oturup göz göze gelmeye
hatta yalnızlığı bile

sözgelimi sandalyenin arkasında yorgun bir ova
tozdan yapılmış biblolar
yüz yıldır bakıyorlar oraya

sırtımı deliyor bir alçı kedinin köşeli gözleri
oradan süzüle küçüle bir fil kafilesi
iniyor konsolun üzerindeki tahta dağlara
beni bir kireç kuyusundan baş aşağı sarkıtarak
iniyor uzun geçmişime terli bir mızrak

evlerde bunca eşya
tanrım
kalbime saldığın çıkrık
orda bir şey bulmasın senden başka

Atakan Yavuz