bölge

                                

Evler ve insanlarla ağaçlar mimarın yaptığı
hepsini görürsün kahvenin penceresinden
yakında öyle yaşlanacağım ki her zaman olduğu gibi
başlayacağım çalışmaya özelliklerimin tarihini.

Fakat doğanın yüzü ılık

dünyanın sonuna kadar.
İlkbahar günleri bulanık anı kokarlar,
el, nefes almayı hızlandırır.
orman bir akademidir barbarların tahrip ettiği,
rüzgarda işitilir
yokedilen kuşların türküsü.

Milyonlarca karahindiba-güneşinin kokusu
sonunda uyanıyorum
dünyaya açıklama gerekmez
Köpek havlar: defolur.
Buraya ayakkabılarınla gelme.

Pentti  Saarikoski

kaçışa gazel

Birçok kere yitirdim denizde kendimi 
Yeni kesilmiş çiçeklerle dolu kulaklarım 
Dilim sevgiyle,acıyla dolu. 
Birçok kere yitirdim denizde kendimi 
Bazı çoçukların kalbinde yitirdiğim gibi.

Kimse yoktur duymasın öpüşürken 
Yüzü olmayan insanların gülümseyişini 
Kimse yoktur dokunurken bir bebeğe unutsun 
Durgun kafataslarını atların.

Çünkü aranır alında güller 
O katı görünüşlü kemiklerin, 
Başka işe yaramaz erkeğin elleri 
Toprağın altındaki köklere benzemekten.

Bazı çocukların kalbinde yitirdiğim gibi 
Birçok kere yitirdim denizde kendimi. 
Gidiyorum aramaya; suyu bilmeden, 
Beni çürütecek,ışık yüklü ölümleri.

Federico Garcia Lorca

"eğer biri beni kurtarabilecek olsaydı bu sen olurdun. bu kez iyileşemeyeceğim." madam woolf'un "dear leonard" diye başlayan intihar mektubundan...

piyanolu ases

Ben piyano çalıyorum sen orada kaç yıl 
Saçlarını at sevmeyi değiştiriyor çünkü 
Ellerini at gözlerini at dudaklarını at yoksa 
Ben seni okşuyorum senin esmerliğinle yoksa

Senin gökyüzün benim gökyüzümden piyanolu
Kirpiklerini at gözlerini öpüyorum çünkü 
Kaşlarını at ağzını at kulaklarını at 
Ben seni okşuyorum senin esmerliğinle yoksa

Ben senin dişlerinle gülüyorum daha ne 
Senin yıldızların her gece Beethoven li
Piyanoyu al seni düşünmeyi tutuyor çünkü 
Ben seni sevdalıyorum sen orada kaç yıl

Salah BİRSEL

bendedir

Ne azap, ne sitem bu yalnızlıktan, Kime ne, aşılmaz duvar bendedir, Süslenmiş gemiler geçse açıktan, Sanırım gittiği diyar bendedir. Yaram var, dövemez havanlar merhem; Yüküm var, bulamaz pazarlar dirhem. Ne çıkar, bir yola düşmemiş gölgem; Yollar ki, Allah'a çıkar, bendedir. Necip Fazıl Kısakürek

adını sabah dansı koyduk ey şarkıcığım. bulutlardan nem kapasımız vardı, uykusuz kalasımız vardı yine, seni uykusuz gözlerin muhtaç olduğu merhamet sandık.

sana şiir yazdık ey şarkı

ÇANTA OLMAK YA DA OLAMAMAK

anday. hiç unutmadığımdır şiir bu.

adam ennio'luk yapmış farkında değil. hatırlattık.

sessizlik

Biz o kadar ağladık ki beraber, 
Gözyaşları doldurdu avucumu şimdilik. 
Şimdilik uzun uzun, bambaşka bir sessizlik 
Yavaşça alçalarak, yavaşça bizi dinler. 

Etrafta kalan sesler kesildi birer birer. 
Hatırlamaz olmuşum, her şey uzakta, silik. 
Yalnız senin vücudun... Ah içte bir içimlik 
Bir su gibi ellerin avucumda serinler. 

Vücudunun gölgesi bak yerde gölgemle bir, 
Yeni bir nefes gibi sessizlik göğsümdedir. 
Sessizlik içerime doluyor yudum yudum. 

Dolu bir yelken gibi göğsümde genişleyiş, 
Ve öyle için için, ve öyle geniş geniş. 
Ben hiç bir şey duymadan, ben yalnız seviyorum.


ziya abi

1001 şey koymuşum ( şiir, müzik, yazı vs) buraya. ama siz tüm bunları bir şeylerden kaçmak için yaptığımı bilemezsiniz.

çok

tırtıl

Yeryüzünün sahibinin adını anarak çoğalıyor

Azami kırk gün yürüsün bu çağla renginde zamanla

Koysun gördüklerini belleğin simsiyah köşesine

Koşsun  kendi rüzgarını geçen atların ülkesine

Bin nefes versin  ayrılmadan gündüzle gece

İçinde birliği yaşatan yapraklarını emerek

Sallanan saçlarında damıtsın ıslak hevesleri burkarak

Kessin tepelerden inerken şehrin aynasına çarpıp

Çakal seslerine demir seslerine su seslerine karışarak

Toparlan tırtıl kollarımdan karıncalar göçüyor sana

Bin ah işitip öyle varacak yanına kelebek kanatlar

Al beni kıskandır doğmamış çocukları sütlü otları

Çarp bir cin yüzü gibi musallat aynalara

                     Uzak böceklerin  iplerinden doku

İlmek at geç yavaş yavaş  konuşmasına insanlığın

Kireç beyazı alnına hastaların ulaşsın

Yansın su demlenen çay kaşığında kiremit

Kaldırımda kadın kaldırımda erkek kaldırımda yılgınlık  

Canın beyaz demiştin unutuşun kara

Ciltli kitaplar domino taşları kazıyor aklını

Zencefil  kokusuyla baygınsın nasılsa

Dünya döndükçe uzasın tırtılın yolu

Sürsün kem gözlerden ırağa  aynı anda

Hürlüğün dört duvar arasında yanan kağıtla

Durmadan sabır damlar çeşmelerden sarnıçlardan yüzümüzden

Bilmeden söz söylesem  tırtıl yürür tırnaklarımdan içeriye

Bir daha boyana boyana pörsür şehir

Sen tırtıl gibi başkalaştın kurt

Eğlen ve çiziklerinden cumaları ayır

Topla kendini, yürü çarşılara

Ömrünü uzatamayan bir kelebek olmaya

Bu kısa pantolonlu çocuklar bu tene çakılan güneş

Ayıp şeylerden kızaran yüz ve büyükse tırtıl

Namlularını çevirsin vakitsiz derinlerden

Taşrada kaşlar dağların omzunda küllerin altında seni kim harlasın

Tırtıl kendini toplayıp bıraksın aklığa

Bir odanın kapısı çarpıyor diğer tarafa geçiyorsun

Birdenbire her şey kaşla göz  arasında

Adem YAZICI

                                               

sergey yesenin / kandırmak istemem kendimi

Kandırmak istemem kendi kendimi,

Ama sisli yüreğimde hep bir kaygı var.

Bilmiyorum niçin bana, O Yesenin rezili
Bilmiyorum niçin bana, O şarlatan diyorlar.

Ne bir cani ne de bir haydutum ben,
Masumları kurşuna da dizmedim, dizdirmedim.
Yoldan geçenlere durmadan gülümseyen
Bir sokak serserisiyim o kadar.

Sabahtan akşama değin gezinmekteyim
Moskova yollarında muzip ve mağrur,
İnsan sevmeyen başıboş köpekler,
Ayak sesimi işitir işitmez durur.

Kardeşçe başını eğip selamlar beni,
Karşılaştığım her uyuz beygir.
Gönül yoldaşıyım tüm hayvanların.
Hastadır, bir şiir yazarım iyileşir.

İstemiyorum kadınların hoşuna gitmek.
Ahmakça kaygılarla çarpmamalı bu yürek.
Hüznümü boğmak üzre bana katırların
Önüne serpilmeye bir avuç arpa gerek.

Bambaşka bir düzenin kanunuyum ben.
İnsanlara da dostluk duymam, asiyim.
Hazırım en güzel kravatımı hemen
Boynuna takmaya şu sersefil köpeğin.

Ancak böyle düzelir, bulurum keyfimi,
Dağılır içimde sis, bir güneş doğar.
Ve işte bundan bana, O Yesenin rezili
Ve işte bundan bana, O şarlatan diyorlar.

85

saçların, bir başka hayatta ne kadar anlamlı olurdu değil mi

birlikte yazardık bütün güzel şarkıların bütün güzel sözlerini

içinden hayat geçerdi:hayat dediysem başımın dönmesini tarif etmek için

başımın dönmesi:bir çocuk, parkta bir salıncaktan aniden düşer gibi

ve maske! ah evet, kırmızı, parlak ve içimizden dışımıza doğru

okyanustan kıyıya, ateşten suya doğru güvenli kara bir parça ve maske!

yani demem şu ki, ben bu yalnız ardıç ağacını en çok senin altmış yaşına

sen altmış yaşında belki hayat azgını, bir incecik kırılganlık olacaksın

çocukların olacak, şiirlerin,kitapların,söylediğin neşideler

uzak bir mutluluk hayal ederek, uzak bir mutluluk, uzak bir sevmeler biçimi

yeniden başlayabilirsem şiire ve hayata, yedeğimde yarısı içilmemiş merlot

yedeğimde hiç bir zaman cesaret edilmemiş bir çılgınlık ormanı saklayacağım

bunu yapacağım, kızların kulesi ve üsküdar – kuzguncuk  arası bana şahitlik edecek

bana: talihsiz bir kaçkın olan, şiir yazan ve durmadan saçlarını düşünen

saçların, bir başka hayatta ne kadar anlamlı olurdu değil mi

ben bir hızır bulurdum ıslıklanmamış, sen bir nota bulurdun hiç birine benzemeyen

sakallarıma aklar düşerdi belki son bahar gelirdi ve unuturduk montlarımızı

buraya geldim!

burada, alfabenin ilk harfi geçilir, kimya bilgisi, marketler,caddeler geçilir

ve bir ateş hayal edilir etrafında dans edilmek için

bir ateş hayal edilir ve laf değiştirilir tükenince cümleler:

sahi sen hiç kanaatin tekke pilavından yemiş miydin be hocam?

İSMAİL KILIÇARSLAN

aşkımızın meyvesi.

belki bunu severdim. ama sevdim gene de...

"o bahârın bu işte ferdâsı:"

s.kubrick